Η Νίκη της Σαμοθράκης, ένα από τα πιο εμβληματικά γλυπτά της αρχαιότητας, ανακαλύφθηκε το 1865 από την αρχαιολογική αποστολή του Γάλλου υποπρόξενου Καρόλου Σαμπουαζό στη Σαμοθράκη, τότε υπό οθωμανική κυριαρχία.
Το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Λούβρο το 1864, αν και αρχικά χωρίς την πλώρη στην οποία στηριζόταν, η οποία προστέθηκε αργότερα το 1875.
Η Νίκη εκτίθεται στο Λούβρο από το 1884 και θεωρείται ότι δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ., πιθανώς ως αφιέρωμα για στρατιωτική νίκη.
Η αποκατάσταση του αγάλματος χρηματοδοτήθηκε από ιδιωτικές δωρεές, ενώ το άγαλμα αναμένεται να εκτεθεί ξανά το καλοκαίρι του 2014 μετά από ανακαίνιση.
Η ιστορία της Νίκης αποτελεί παράδειγμα της λεηλασίας των ελληνικών αρχαιοτήτων, ενώ η αποκατάστασή της αναδεικνύει τη σημασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Πιο αναλυτικά
Στις 15 Απριλίου του 1865, η αρχαιολογική αποστολή του Γάλλου υποπρόξενου Καρόλου Σαμπουαζό, έκανε ανασκαφές στα βόρεια της Σαμοθράκης.Τότε ένας Έλληνας εργάτης αναφώνησε «Κύριε, εύραμεν μια γυναίκα»! Είχε βρει τα πόδια και τον κορμό της Νίκης της Σαμοθράκης.
Η Σαμοθράκη βρισκόταν ακόμα υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο Σαμπουαζό χρειαζόταν την άδεια της Υψηλής Πύλης, για να μεταφέρει το γλυπτό στη Γαλλία.
Το άγαλμα έφτασε στο Λούβρο στις 11 Μαΐου του 1864, αλλά με σημαντικές ελλείψεις. Είχε βρεθεί σε πολλά κομμάτια, γιατί οι καλλιτέχνες της Ελληνιστικής περιόδου συνήθιζαν να φτιάχνουν το γλυπτά σε τμήματα και να τα ενώνουν μετά.
Όταν ο Σαμπουαζό πήρε τη Νίκη απ’ τη Σαμοθράκη, είχε αφήσει πίσω την πλώρη στην οποία πατούσε το άγαλμα, γιατί πίστευε ότι ανήκε σε άλλο γλυπτό. Χωρίς την πλώρη, όμως, το άγαλμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο.
Ήταν έτσι δημιουργημένο απ’ τον γλύπτη, που χρειαζόταν να στέκεται στην πλώρη, για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία. Το πρόβλημα έλυσαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι το 1875, όταν συνειδητοποίησαν ότι τελικά η πλώρη ήταν μέρος της σύνθεσης της Νίκης.
Ο Σαμπουαζό κατάφερε να πάρει και αυτό το κομμάτι στη Γαλλία. Η Νίκη της Σαμοθράκης εκτίθεται στο Λούβρο από το 1884. Το όνομα του ιδιοφυή γλύπτη παραμένει άγνωστο, αλλά η φήμη του αγάλματος έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου. 
Υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα π Χ και κοσμούσε το Ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη. Πολλοί λένε ότι ήταν αφιέρωμα του Δημήτριου του Πολιορκητή, που νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου το 290 πΧ. 
Μια άλλη εκδοχή λέει ότι το αφιέρωσαν οι Ρόδιοι, όταν νίκησαν τον Αντίοχο Γ’ της Συρίας σε ναυμαχία. Εκτός από το άγαλμα στο Λούβρο υπάρχει άλλο ένα στο αρχαιολογικό μουσείο της Σαμοθράκης και ένα ακόμη ρωμαϊκό αντίγραφο σε μουσείο της Βιέννης. 
Η Νίκη είναι απόδειξη της λεηλασίας των Ελληνικών γλυπτών από πολλούς τυχοδιώκτες, οι οποίοι απλά δεν ήταν τόσο ξεδιάντροποι όσο ο Λόρδος του Έλγιν. Αυτοί έκλεβαν από ανασκαφές σε όλο τον κόσμο και δεν κατέστρεφαν όπως ο Βρετανός διπλωμάτης. 
Η αποκατάσταση του αγάλματος με προσφορές ιδιωτών Την αποκατάσταση της Νίκης της Σαμοθράκης που σχεδίαζε το μουσείο του Λούβρου, έχει συγκεντρώσει 5.000.000 ευρώ από ιδιωτικές δωρεές, μέσω της καμπάνιας «Όλοι Μαικήνες». Συμμετείχαν περίπου 6.700 ιδιώτες, οι οποίοι προσέφεραν από 1 μέχρι και 8.500 ευρώ. 
Οι επισκέπτες του Λούβρου θα μπορούν να αντικρίσουν ξανά το άγαλμα από τις αρχές του καλοκαιριού του 2014, γιατί η κλίμακα Νταρού, στην οποία φιλοξενείται, είναι κλειστή για ανακαίνιση. Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας και Αποκατάστασης των Μουσείων της Γαλλίας, το άγαλμα ήταν βαμμένο με χρώμα. 
Δεν υπάρχουν σχόλια για τα εγκλήματα και τα δεινά που υπέστη η χώρα μας στο παρελθόν από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Δυστυχώς συνεχίζει ακόμη και σήμερα με οικονομικό πόλεμο αυτή τη φορά χωρίς όμως ακόμη να σηκώνει το πραγματικό της ανάστημα. 
