Η Άσπα Αναστασοπούλου, σε συνέντευξή της, μίλησε για τις σκληρές στιγμές που έχει βιώσει στη ζωή της, ιδιαίτερα μετά την απώλεια του αδερφού της, Mad Clip, το 2021.
Παρά τις δυσκολίες, βρήκε το θάρρος να ακολουθήσει τα βήματά του στη μουσική, αντλώντας έμπνευση από την υποστήριξή του και την επιθυμία της να τον κάνει περήφανο.
Αν και δεν αισθάνεται ευθύνη, αναγνωρίζει τις προσδοκίες του κοινού λόγω της επιτυχίας του αδερφού της. Η Άσπα προσπαθεί να μετατρέπει τις λύπες της σε χαρές, χρησιμοποιώντας εσωτερικούς μηχανισμούς για να αντέξει τις δυσκολίες.
Πιο αναλυτικά
Η Άσπα Αναστασοπούλου παραχώρησε συνέντευξη στο περιοδικό Down Town της Κύπρου και στον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου, κατά την οποία μίλησε για τον αδερφό της, Mad Clip, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2021, μετά από τροχαίο.
Αναφέρθηκε στη ζωή της μετά την απώλειά του και στον τρόπο που την έχει επηρεάσει, ενώ μίλησε και για την επιλογή της να ασχοληθεί και εκείνη με την μουσική και την σύγκριση που έβλεπε να γίνεται με τον αδερφό της.
Η εξομολόγηση της Άσπας Αναστασοπούλου
Σε επηρέασε, σε σχέση με την απόφασή σου, το γεγονός πως ένα μέλος της οικογένειάς σου, ο αδελφός σου Madclip, ασχολιόταν με την μουσική – και μάλιστα με πολύ μεγάλη επιτυχία;
Δεν θα έλεγα ότι επηρεάστηκε η απόφασή μου, αλλά σίγουρα μου έδωσε ένα κίνητρο παραπάνω να το ξεκινήσω, επειδή πιστεύω πως θα ήταν πολύ χαρούμενος ο αδερφός μου αν ήταν εν ζωή και έβλεπε ότι έκανα κάτι που αγαπώ. Πολλές φορές να σου πω την αλήθεια κάθομαι και σκέφτομαι για αποφάσεις τι πιστεύω ότι θα μου έλεγε εκείνος να κάνω. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο αλλά τουλάχιστον αυτό προσπαθώ πάντα.
Θυμάσαι πως αντέδρασε εκείνος όταν του είπες πως θες κι εσύ να ασχοληθείς με το τραγούδι;
Το θυμάμαι σαν να ήταν χτες. Είχε έρθει στο σπίτι της μητέρας μας να φάμε μαζί. Όπως μιλούσαμε για άσχετα θέματα τού εξέφρασα το απωθημένο που είχα με το τραγούδι και εκείνος -καθώς με είχε ακούσει και μικρότερη- αμέσως με παρακίνησε να το τολμήσω, και αν το ήθελα πραγματικά μου είπε πως θα με βοηθούσε και θα ήταν δίπλα μου. Μάλιστα, θυμάμαι μου ζήτησε να του πω ένα τραγούδι. Το ηχογράφησε από το κινητό του λέγοντάς μου πως θα το έβαζε να το ακούσει ένας συνεργάτης του τότε από την εταιρεία.
Μετά από μια εβδομάδα με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι ενθουσιάστηκε εκείνος που το άκουσε το ηχητικό. Ήρθε και με πήρε εκείνο το βράδυ από το σπίτι να πάμε στο στούντιο που είχε ένα demo να δοκιμάσω, γιατί ήθελε να δει πως ακούγομαι. Έτσι λοιπόν έγινε, και το τραγούδι «Oh no» που ενώ είναι το δεύτερο το τραγούδι μου, αποτελεί στην πραγματικότητα την πρώτη φορά που μπήκα ποτέ στη ζωή μου σε στούντιο και ηχογράφησα. Ο αδερφός μου ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το αποτέλεσμα που με πήγε σπίτι και ξαναγύρισε στο στούντιο όπου όλο το βράδυ εργάζονταν για να τελειώσουν την παραγωγή .
Είσαι ένα κορίτσι που πέρασε και καλές αλλά και πολύ άσχημες περίοδούς στη ζωή του – ιδιαίτερα με τον χαμό του αδελφού σου. Πώς καταφέρνεις να μετατρέπεις τις λύπες σου σε χαρές; Τι είδους εσωτερικούς μηχανισμούς χρησιμοποιείς;
Γενικά έχω περάσει δύσκολες περιόδους στην ζωή και πριν από τον χαμό του αδερφού μου, οπότε από πάντα προσπαθούσα ό, τι με πληγώνει να το θάβω. Δεν ξέρω αν είναι το σωστό απαραίτητα αλλά εμένα αυτό με βοηθούσε. Μετέπειτα και με το χαμό του αδερφού μου αυτό έκανα στην αρχή για να μπορώ να το αντέξω και να είμαι δυνατή και για την μητέρα μου. Ξεσπούσα σαφώς αλλά μόνο όταν ήμουν μόνη μου.
Νιώθεις, κατά κάποιο τρόπο, και μία είδους «ευθύνη» απέναντι στον αδελφό σου, ο οποίος δεν είναι πια μαζί μας στην μουσική;
Όχι ακριβώς ευθύνη αλλά σίγουρα πιστεύω ότι ο κόσμος είχε ίσως από την αρχή μεγάλες απαιτήσεις λόγω της τεράστιας επιτυχίας που είχε σημειώσει εκείνος, και ενδεχομένως να έπεφτε υποσυνείδητα σε μια σύγκριση.
