Η περιτειχισμένη πόλη του Kowloon ήταν μια συνηθισμένη πόλη μέχρι την έναρξη του κινεζικού εμφυλίου πολέμου.

Αν και η Kowloon πέρασε σχεδόν μια χιλιετία ως στρατιωτικό οχυρό, τα πράγματα άρχισαν πραγματικά να γίνονται ενδιαφέροντα όταν οι Βρετανοί άρχισαν να καταλαμβάνουν το Χονγκ Κονγκ.

Στην αρχή, νόμιζαν ότι η περιτειχισμένη πόλη μπορεί να αποτελούσε απειλή, γι’ αυτό επιτέθηκαν – και δεν βρήκαν τίποτα παρά μόνο 150 φοβισμένους κατοίκους μέσα. Διεκδίκησαν την εξουσία πάνω στην περιτειχισμένη πόλη, αλλά κυρίως την άφησαν στην τύχη της.

Η περιτειχισμένη πόλη έγινε ένα περίεργο ‘λείψανο’ στην εκβιομηχάνιση του Χονγκ Κονγκ. Οι Βρετανοί το ονόμασαν «Κινεζική Πόλη» και ήταν κάτι περισσότερο από μια περιέργεια για τους αποικιστές.

Σύντομα, ωστόσο, η πόλη στάθηκε εμπόδιο στην «πρόοδο» και οι Βρετανοί σχεδίαζαν να την γκρεμίσουν. Οι Κινέζοι εθνικιστές διαμαρτυρήθηκαν και το έργο μπλέχτηκε στη γραφειοκρατία μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν όλοι αντιμετώπισαν ξαφνικά μεγαλύτερα προβλήματα.

Πριν από τον πόλεμο, το Kowloon Walled City ήταν μια ήσυχη υπενθύμιση μιας παλαιότερης εποχής, αλλά με την έναρξη του κινεζικού εμφυλίου πολέμου, τα πράγματα άλλαξαν – γρήγορα. Το Χονγκ Κονγκ είδε μια τεράστια εισροή προσφύγων και πολλοί από αυτούς κατέληξαν πίσω από τα σάπια τείχη της πόλης. Το 1947, οι Βρετανοί προσπάθησαν να εκδιώξουν 2.000 καταληψίες από την πόλη, αλλά απέτυχαν.

Μέχρι το 1960, η περιτειχισμένη πόλη ήταν ένας παράνομος τόπος που διοικούνταν από μοχθηρές συμμορίες ναρκωτικών. Η αστυνομία σπάνια έμπαινε μέσα, και μόνο σε σφιχτές ομάδες, σαν μια στρατιωτική μονάδα που μπαίνει σε επικίνδυνη περιοχή.

Αλλά η περιτειχισμένη πόλη δεν παρήκμασε κάτω από αυτή την ανομία – κατά κάποιο τρόπο, ευδοκίμησε. Ακολούθησε τεράστιες κατασκευές, με τους προγραμματιστές να χτίζουν παράξενα, ακανόνιστα κτίρια πάνω από τα παλιά. Σύντομα, σχεδόν κάθε κτίριο στη μικροσκοπική πόλη ήταν 10 ορόφων.

Το Kowloon Walled City έμοιαζε με το σκηνικό μιας δυστοπικής ταινίας. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στριμώχνονταν στα 300 περίπου κτίρια που κάλυπταν το μικροσκοπικό ίχνος 7 στρεμμάτων της πόλης.

Η έλλειψη επιτήρησης της κατασκευής σήμαινε ότι λίγα από τα κτίρια είχαν κατάλληλο φωτισμό ή αποχέτευση. Το μέσο διαμέρισμα ήταν μόλις 250 τετραγωνικά πόδια. Το φως του ήλιου σπάνια έφτανε στο έδαφος, όπου ένα δίκτυο από κλειστοφοβικά σοκάκια διέσχιζε τον θύλακα -πολύ λίγα από τα οποία είχαν κατάλληλα φώτα.

Μέχρι τη δεκαετία του ’80, η πόλη των τειχών του Kowloon ήταν το πιο πυκνοκατοικημένο μέρος στη Γη—ίσως το πιο πυκνοκατοικημένο μέρος ποτέ, με περίπου 1.255.000 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Αλλά ενώ το Kowloon Walled City μπορεί να φαινόταν παράξενο και τρομακτικό στους ξένους, μια στενά δεμένη κοινότητα δημιουργήθηκε μέσα.

Αν και οι τριάδες κυριαρχούσαν στους δρόμους, υπήρχαν ακόμα χιλιάδες κάτοικοι που ήθελαν απλώς να βγάλουν τα προς το ζην, και αυτή η αστική ζούγκλα τους έφερε κοντά. Ένα δίκτυο διαδρόμων σχηματίστηκε σε όλους τους επάνω ορόφους, έτσι ώστε οι κάτοικοι να μπορούν να περνούν από τη μια πλευρά της πόλης στην άλλη χωρίς ποτέ να κατέβουν στους κακοφωτισμένους δρόμους.

Οικογένειες ενώθηκαν και οι άνθρωποι μαζεύονταν συχνά σε στέγες ανοιχτές στον ουρανό. Οι κάτοικοι συγκεντρώνονταν στο παλιό διοικητικό κτίριο στο κέντρο της πόλης —ένα από τα λίγα κειμήλια από το παρελθόν της πόλης— για να πιούν τσάι, να παρακολουθήσουν μαθήματα και να παρακολουθήσουν τηλεόραση μαζί. Για αυτούς, η περιτειχισμένη πόλη δεν ήταν κάτι τρομακτικό παράξενο. ήταν όπου κοιμόντουσαν, δούλευαν και έπαιζαν.

Το τέλος

Το Kowloon Walled City δεν μπορούσε να αποφύγει τον ερπυσμό της προόδου για πάντα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η κυβέρνηση αποφάσισε ότι ήταν καιρός αυτός ο θύλακας να τελειώσει. Μοίρασαν περίπου 350 εκατομμύρια δολάρια στους χιλιάδες ανθρώπους που ζούσαν εκεί – είτε το ήθελαν είτε όχι – και τους έβαλαν με τη βία.

Οι αρχές κατεδάφισαν την πόλη μεταξύ του 1993 και του 1994 και την μετέτρεψαν σε Πάρκο της πόλης Kowloon Walled, όπως παραμένει μέχρι σήμερα.

Το Kowloon Walled City δεν ήταν αυτό που θα έλεγε κανείς τέλεια πόλη. Ή ακόμα και μια καλή πόλη. Αλλά ήταν μια κοινότητα που δεν έμοιαζε πουθενά αλλού στον κόσμο – και για τους ανθρώπους που έβρισκαν να ζουν εκεί, ήταν το σπίτι.