Το υψηλό κόστος διαφυγής από τη βαρύτητα της Γης αποτελεί εδώ και καιρό εμπόδιο στην επέκταση της ανθρώπινης παρουσίας στο διάστημα. Η εκτόξευση μόλις ενός κιλού σε τροχιά μπορεί να κοστίσει δεκάδες χιλιάδες δολάρια και τα έξοδα αυξάνονται σημαντικά για αποστολές που ταξιδεύουν πέρα ​​από την τροχιά της Γης, ειδικά στη Σελήνη ή σε μακρύτερους προορισμούς.

Ωστόσο, μια νέα πρόταση από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ και του Πανεπιστημίου Κολούμπια προσφέρει μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση που θα μπορούσε να μειώσει δραματικά αυτά τα κόστη – έναν σεληνιακό διαστημικό ανελκυστήρα ή « διαστημική γραμμή ».

Οι παραδοσιακοί πύραυλοι βασίζονται στην καύση τεράστιων ποσοτήτων καυσίμων για να παράγουν ώθηση και να απελευθερωθούν από τη βαρύτητα. Αυτή η μέθοδος απαιτεί τη μεταφορά βαρέων φορτίων προωθητικού , γεγονός που αυξάνει τόσο την πολυπλοκότητα όσο και το κόστος. Για δεκαετίες, οι μηχανικοί αναζητούν πιο αποτελεσματικές λύσεις και μεταξύ των ιδεών που ξεχωρίζουν είναι ο διαστημικός ανελκυστήρας – μια δομή που θα επέτρεπε στα οχήματα να ανεβαίνουν στο διάστημα κατά μήκος ενός καλωδίου, εξαλείφοντας την ανάγκη για καύσιμα κατά την ανάβαση.

Ενώ ένας διαστημικός ανελκυστήρας συνδεδεμένος με τη Γη θα εκτεινόταν σε μήκος πάνω από 42.000 χιλιόμετρα πέρα ​​από τη γεωστατική τροχιά, η κατασκευή ενός τέτοιου καλωδίου παραμένει αδύνατη με τα σημερινά υλικά λόγω των ακραίων δυνάμεων εφελκυσμού που εμπλέκονται. Ακόμη και τα ισχυρότερα πολυμερή με βάση τον άνθρακα υπολείπονται σε αντοχή, διατηρώντας την ιδέα εδραιωμένη – μέχρι τώρα.

Οι ερευνητές Zephyr Penoyre από το Cambridge και Emily Sandford από την Columbia προτείνουν μια νέα προσέγγιση: την αγκύρωση του καλωδίου στη Σελήνη αντί για τη Γη . Αυτή η φυσική ισορροπία μειώνει την τάση στο καλώδιο, καθιστώντας εφικτή την κατασκευή με υπάρχοντα υλικά υψηλής αντοχής, όπως πολυμερή άνθρακα, συμπεριλαμβανομένου του Zylon.

Σύμφωνα με τη μελέτη , το καλώδιο θα μπορούσε να εκτείνεται από τη Σελήνη μέχρι τη γεωστατική τροχιά της Γης, με διάμετρο όχι μεγαλύτερη από ένα μολύβι . Το κόστος κατασκευής αυτής της δομής θα ήταν συγκρίσιμο με άλλες μεγάλες διαστημικές αποστολές, εκτιμώμενο σε αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια. Μόλις τεθεί σε λειτουργία, η διαστημική γραμμή θα μπορούσε να μειώσει τα καύσιμα που απαιτούνται για την επίτευξη της Σελήνης μόλις στο ένα τρίτο των τρεχόντων επιπέδων.

Η διαστημική γραμμή θα παρείχε επίσης ασφαλή και αξιόπιστη πρόσβαση στο σημείο Lagrange , μια περιοχή με μοναδικές ιδιότητες ευεργετικές για τις διαστημικές επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με τη χαμηλή τροχιά της Γης, όπου τα εργαλεία και ο εξοπλισμός τείνουν να απομακρύνονται γρήγορα, τα αντικείμενα στο σημείο Lagrange παραμένουν κοντά για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτή η περιοχή είναι σχετικά απαλλαγμένη από συντρίμμια και μετεωρίτες , μειώνοντας τους κινδύνους για τα διαστημόπλοια και τις αποστολές.

Οι Πενουάρ και Σάντφορντ οραματίζονται το σημείο Λαγκράνζ ως βάση για μελλοντικές διαστημικές προσπάθειες. Το σταθερό του περιβάλλον θα μπορούσε να υποστηρίξει ένα ευρύ φάσμα επιστημονικών έργων, όπως διαστημικά τηλεσκόπια , επιταχυντές σωματιδίων , ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων και εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας . Θα μπορούσε ακόμη και να χρησιμεύσει ως κόμβος εκτόξευσης για αποστολές βαθύτερα στο διάστημα.

«Το σημείο Lagrange έχει παραμείνει ως επί το πλείστον ανέγγιχτο από προηγούμενες αποστολές και οι τροχιές που διέρχονται από εδώ είναι χαοτικές, μειώνοντας σημαντικά την ποσότητα των μετεωριτών», σημειώνουν οι ερευνητές. Αυτό το καθιστά ιδανική τοποθεσία για την κατασκευή και τη συντήρηση διαστημικών υποδομών.

Η διαστημική γραμμή θα επέτρεπε συχνά και οικονομικά ταξίδια μεταξύ της Γης , του σημείου Lagrange και της Σελήνης. Αυτή η συνδεσιμότητα θα μπορούσε να προωθήσει μια μόνιμη ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα , υποστηρίζοντας τόσο την επιστημονική έρευνα όσο και τις εμπορικές δραστηριότητες.