Τα γεγονότα εκτυλίχθηκαν το 1973 και αφορούν ένα έγκλημα πάθους που σημειώθηκε σε νυχτερινό κέντρο της Αθήνας, το οποίο άφησε βαθύ αποτύπωμα στη συλλογική μνήμη.

Το βράδυ της 25ης Φεβρουαρίου 1973, ο Νίκος Κοεμτζής, συνοδευόμενος από τον αδελφό του Δημοσθένη και μερικούς φίλους, επισκέφθηκαν το νυχτερινό κέντρο “Νεράιδα”. Η διασκέδαση ήταν σε πλήρη εξέλιξη και η ατμόσφαιρα ζωντανή, με το συγκρότημα του Τάκη Αθανασιάδη να παίζει λαϊκή μουσική. Κάποια στιγμή, ο Νίκος ζήτησε από την ορχήστρα μια παραγγελιά για να χορέψει ο αδερφός του ζεϊμπέκικο ένα συγκεκριμένο τραγούδι, τις “Βεργούλες” του Μάρκου Βαμβακάρη. Ωστόσο, όταν ο Δημοσθένης ξεκίνησε να χορεύει, άλλοι θαμώνες του μαγαζιού μπήκαν στην πίστα και άρχισαν να χορεύουν, παραβιάζοντας τον άγραφο νόμο της “παραγγελιάς” που επιβάλλει σεβασμό σε αυτόν που έχει παραγγείλει το τραγούδι και χορεύει πρώτος. Ο Νίκος, ο οποίος είχε καταναλώσει αλκοόλ, αισθάνθηκε βαθύτατα προσβεβλημένος από αυτή την παραβίαση. Το Έγκλημα Ο Δημοσθένης Κοεμτζής αρπάζει το μικρόφωνο φωνάζοντας «Δεν ακούτε ρε; Είναι παραγγελιά» και εν ριπή οφθαλμού γρονθοκοπεί έναν από τους χορευτές. Ο Νίκος Κοεμτζής βγήκε εκτός ελέγχου και σε κατάσταση απόλυτης οργής, έβγαλε ένα μαχαίρι που είχε μαζί του και επιτέθηκε στους παρευρισκόμενους στην πίστα. Η βίαιη πράξη του είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τριών ατόμων, μεταξύ των οποίων και ενός αστυνομικού που ήταν εκτός υπηρεσίας, καθώς και τον τραυματισμό επτά άλλων. Η επίθεση αυτή καταγράφηκε ως μία από τις πιο αιματηρές στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Ο Νίκος Κοεμτζής συνελήφθη άμεσα και δικάστηκε για τα εγκλήματά του. Το δικαστήριο τον καταδίκασε σε τρεις εις θάνατον, αλλά η ποινή του μετατράπηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη. Ο Κοεμτζής πέρασε 23 χρόνια στη φυλακή, προτού αποφυλακιστεί το 1996 χάρη σε ευεργετικά μέτρα αποφυλάκισης. Η ιστορία του Νίκου Κοεμτζή αποτέλεσε θέμα ευρύτατης συζήτησης και ανάλυσης στην ελληνική κοινωνία. Το γεγονός ενέπνευσε την καλλιτεχνική δημιουργία, με πιο γνωστό το τραγούδι “Ο Νικόλας” από τον Διονύση Σαββόπουλο, που αφηγείται την ιστορία από τη δική του σκοπιά. Επίσης, η ιστορία αυτή αποτυπώθηκε στην ταινία “Παραγγελιά” (1980) του Παύλου Τάσιου, η οποία βασίστηκε στα γεγονότα εκείνης της νύχτας και ανέδειξε τις κοινωνικές και ψυχολογικές διαστάσεις του δράματος, όπου συμμετείχε η Κατερίνα Γώγου απαγγέλοντας ποιήματά της, μεταξύ των οποίων και το “Θέλω να κουβεντιάσω” με τους στίχους “…θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά ..βεργούλες και με δείρανε..” .