Η Μαίρη Συνατσάκη ήταν μία από τους καλεσμένους του MAD Forum 2025 και σε αυτό μίλησε για πληθώρα θεμάτων που αφορούν την έκθεση στο διαδίκτυο, όπως για το πως η ίδια διαχειρίστηκε τα αρνητικά σχόλια για την εικόνα της ήδη από νεαρή ηλικία, αλλά μοιράστηκε και μία προσωπική της εμπειρία με γνωστό τραγουδιστή ο οποίος σχολίαζε αρνητικά την προβολή των ομοφυλόφιλων στην τηλεόραση.

Η Μαίρη Συνατσάκη για την τοξικότητα στo διαδίκτυο

«Όταν γίνονται τα πράγματα υβριστικά ή απειλούν την σωματική μου ακεραιότητα πλέον τους μπλοκάρω αυτούς τους ανθρώπους. Κάποτε ήμουν της φιλοσοφίας ότι όλοι οφείλουμε να πούμε αυτό που θέλουμε να πούμε και υπάρχει ελευθερία του λόγου. Ναι βρε παιδάκι μου, αλλά όταν από κάτω γράφεις “μόλις σε βρω θα σε σαπίσω…”. Είναι η δική μου πλατφόρμα [το YouTube] και δεν θα δώσω πλέον χώρο σε αυτό. Κάθε μέρα δεν είναι ίδια.

Στην προσωπική μου ψυχοθεραπεία, επειδή δεν είμαι η ίδια και μπήκα στο MAD 19 χρονών, ξεκίνησα με την έκθεση από πολύ νωρίς. Ήταν σαν η διαμόρφωση του χαρακτήρα μου να ερχόταν μαζί με την δημόσια εικόνα μου.

Πάλεψα πάρα πολύ με αυτή την ντροπή. Ένιωθα ότι είναι δική μου ευθύνη και πρέπει να αλλάξω κάτι για να γίνω αρεστή σε αυτόν τον έναν. Γιατί είναι ντροπιαστικό να μην είσαι συμπαθής προς όλους και να γίνεσαι δυσάρεστος σε κάποιον. Έτσι μεγαλώνεις κάπως. Είμαι καλύτερα πλέον, το έχω καθαρίσει μέσα μου», εξομολογήθηκε η YouTuber.

Το cancel culture και η αντιμετώπισή του

Για την κουλτούρα της ακύρωσης, η οποία συνιστά μία μορφή λογοκρισίας, μίλησε η Μαίρη Συνατσάκη στην συνέχεια, μέσα από ένα παράδειγμα από την προσωπική της εμπειρία. Σύμφωνα με το αυστραλιανό λεξικό “Macquarie” ως cancel culture ορίζεται ως η «απόσυρση υποστήριξης δημοσίων προσώπων και εταιρειών αφού είπαν ή έκαναν κάτι που θεωρείται προσβλητικό ή απαράδεκτο».

«Δεν έχω υπάρξει ακυρωτική, αλλά δεν έχω υπάρξει και βοηθητική σε αυτό, στο τέλος της ημέρας. Είχε γίνει ένα περιστατικό με έναν τραγουδιστή που έλεγε ότι “δεν θέλω τα αγόρια μου να βλέπουν ομοφυλόφιλους στην τηλεόραση, γιατί… θα κολλήσουν”.

Θυμάμαι ότι είχα βγει και είχα πει: “ευχαριστούμε για την βλακεία της ημέρας τον τάδε τραγουδιστή”. […] Κατέληξα ότι νιώθω πως, ναι μεν μπορώ να σχολιάσω μία κατάσταση, αλλά δεν μπορώ να είμαι κριτής των πάντων, δεν θέλω να είμαι ο άνθρωπος που θα διασπείρει έξτρα διχόνοια, δεν πιστεύω στην ακυρωτική συμπεριφορά.

Μπορώ να την αναφέρω, χωρίς να τη σχολιάσω, αλλά να έχω να δώσω μια λύση, ένα πάτημα σε αυτόν που βάλλεται και σε αυτόν που μπορεί να νιώσει εκτεθειμένος. Για μένα αυτός είναι ο τρόπος που ακολουθώ».