Το άρθρο αναφέρεται στη Μεγάλη Αιθαλομίχλη του Λονδίνου, ένα καταστροφικό γεγονός που συνέβη το 1952 και οδήγησε στον θάνατο 12.000 ανθρώπων. Η αιθαλομίχλη, που κράτησε σχεδόν μία εβδομάδα, προκλήθηκε από μια σειρά καιρικών φαινομένων και την καύση άνθρακα, με το διοξείδιο του θείου και άλλες τοξικές ουσίες να παγιδεύονται στην ατμόσφαιρα.
Οι περισσότεροι θάνατοι συνδέονται με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ η ορατότητα ήταν τόσο περιορισμένη που οι άνθρωποι δυσκολεύονταν να δουν μπροστά τους. Στη συνέχεια, η τραγωδία αυτή οδήγησε στη ψήφο του νόμου περί καθαρού αέρα το 1956, που καθόρισε περιορισμούς στη χρήση καπνών και βοήθησε στη βελτίωση της ποιότητας του αέρα στην πόλη.
Πιο αναλυτικά
Ένα περιστατικό που συνέβη το 1952 στο Λονδίνο κατάφερε μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να σκοτώσει συνολικά 12.000 ανθρώπους.
Η Μεγάλη Αιθαλομίχλη του Λονδίνου ακούγεται σαν ταινία η video game, αλλά ήταν πραγματική. Κράτησε περίπου μια εβδομάδα και οδήγησε στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους.
Το Λονδίνο ήταν τότε γνωστό για τις παχιές ομίχλες που είχε από καιρό σε καιρό, οι οποίες προκαλούνταν από τον καιρό, από τις βιομηχανίες και από την καύση άνθρακα που γινόταν στα σπίτια.
Αλλά στις 5 Δεκεμβρίου του 1952, μια τέλεια καταιγίδα συνέκλινε για να δημιουργήσει μια θανατηφόρα αιθαλομίχλη που σκότωσε 3.000 σε μια εβδομάδα και τελικά υπολογίζεται ότι 12.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους με την πάροδο του χρόνου.
Εκείνη την εβδομάδα, ένα καιρικό φαινόμενο γνωστό ως αντικυκλώνας έπληξε το Λονδίνο, προκαλώντας ένα στρώμα ζεστού αέρα να αιωρείται πάνω από την πόλη.
Οι συνθήκες ήταν ιδανικές για το σχηματισμό ομίχλης, αλλά ο αντικυκλώνας δημιούργησε κάτι που ονομάζεται αναστροφή θερμοκρασίας, οπότε αντί να διασκορπίσει τις τοξικές εκπομπές της πόλης στον αέρα, η αναστροφή θερμοκρασίας τις παγίδευσε, συμπεριλαμβανομένου του διοξειδίου του θείου, του αερίου που δημιουργείται από την καύση κάρβουνο.
Το διοξείδιο του θείου σε συνδυασμό με τα σωματίδια του νερού στην ομίχλη, δημιούργησε ουσιαστικά όξινη βροχή που έπεσε στην πόλη για το μεγαλύτερο μέρος της εβδομάδας.
Αργότερα υπολογίστηκε ότι κάθε μέρα η ομίχλη έφερνε 1.000 τόνους σωματίδιων καπνού, 2.000 τόνους διοξειδίου του άνθρακα, 140 τόνους υδροχλωρικού οξέως και 14 τόνους ενώσεων φθορίου.
Και επιπλέον 800 τόνους θειικού οξέος. Οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε αναπνευστική ανεπάρκεια, αλλά ορισμένοι αποδίδονται επίσης σε μια σειρά ατυχημάτων κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων.
Η αιθαλομίχλη ήταν τόσο πυκνή σε ορισμένα σημεία που οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να δουν ούτε τα πόδια τους.
Αν μπορούμε να κρατήσουμε κάτι από αυτό το απαίσιο γεγονός, είναι ότι η βρετανική κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο περί καθαρού αέρα λίγα χρόνια αργότερα (1956) ως άμεση απάντηση στη Μεγάλη Αιθαλομίχλη.
Ο νόμος επέτρεψε τη δημιουργία χώρων χωρίς καπνό στην πόλη και έφερε νέους περιορισμούς στους φούρνους. Τελικά ο αέρας του Λονδίνου θα καθάριζε και δεν θα υπήρχε ξανά τόσο παχιά ομίχλη από το 1962.
